Stay Signed In
Do you want to access your site more quickly on this computer? Check this box, and your username and password will be remembered for two weeks. Click logout to turn this off.
Stay Safe
Do not check this box if you are using a public computer. You don't want anyone seeing your personal info or messing with your site.
Do you want to access your site more quickly on this computer? Check this box, and your username and password will be remembered for two weeks. Click logout to turn this off.
Stay Safe
Do not check this box if you are using a public computer. You don't want anyone seeing your personal info or messing with your site.
(دوستت دارم)
خیلی از آدما تو زندگی سختی زیاد کشیدند خیلیا مایوس شدند و خیلیا...........
منم از اون آدمایی هستم که سختی زیاد کشیدن تا اینکه با عشقم آشنا شدم از اونروز به
بعد زندگی من متحول شد.
من هر کاری می کنم براس رسیدن به توست. وقتی دانشگاه میرم وقتی میخندم وقتی
اشک می ریزم فقط تورو می بینم ای تموم هستی و وجود من.
حاضرم تموم سختیا رو تحمل کنم که ما مال هم بشیم .
از روزی که این وبلاگو با پیشنهاد تو ساختم هر جمله ای که می نویسم به یاد تو برای
تو و به عشق توه.
ای عشق اول و آخرم این وجود بی تو هیچه و به هیچ دردی نمی خوره. میخوام اینو
بدونی که انقدر دعا می کنم تا یه روز خدا دعامو مستجاب کنه.
حس می کنم اشکهایی که می ریزم عاشقونه ترین اشکهای دنیاست و فقط برای توست.
عزیز من ای نورانی و ای تموم هستی و وجود من منو تنها نذار بدون تو می میرم.
با دلی پر درد و چشمانی پر ز اشک این متن را به پایان می برم یا حق
خیلی از آدما تو زندگی سختی زیاد کشیدند خیلیا مایوس شدند و خیلیا...........
منم از اون آدمایی هستم که سختی زیاد کشیدن تا اینکه با عشقم آشنا شدم از اونروز به
بعد زندگی من متحول شد.
من هر کاری می کنم براس رسیدن به توست. وقتی دانشگاه میرم وقتی میخندم وقتی
اشک می ریزم فقط تورو می بینم ای تموم هستی و وجود من.
حاضرم تموم سختیا رو تحمل کنم که ما مال هم بشیم .
از روزی که این وبلاگو با پیشنهاد تو ساختم هر جمله ای که می نویسم به یاد تو برای
تو و به عشق توه.
ای عشق اول و آخرم این وجود بی تو هیچه و به هیچ دردی نمی خوره. میخوام اینو
بدونی که انقدر دعا می کنم تا یه روز خدا دعامو مستجاب کنه.
حس می کنم اشکهایی که می ریزم عاشقونه ترین اشکهای دنیاست و فقط برای توست.
عزیز من ای نورانی و ای تموم هستی و وجود من منو تنها نذار بدون تو می میرم.
با دلی پر درد و چشمانی پر ز اشک این متن را به پایان می برم یا حق
ای تمام هستیم از آن تو ای که جان من فدای جان تو
ای دلم ریش از پریشان حالیت شادگردم هردم ازخوشحالیت
صبح امیدم تویی در شام تار ای دل غمدیده ام را غمگسار
دیده ام در انتظارت شد سپید باز گرد ای هاتف عمر سعید
من که تنها مانده در سوز و تبم کی کنی روشن سیاهی شبم
ای دلم ریش از پریشان حالیت شادگردم هردم ازخوشحالیت
صبح امیدم تویی در شام تار ای دل غمدیده ام را غمگسار
دیده ام در انتظارت شد سپید باز گرد ای هاتف عمر سعید
من که تنها مانده در سوز و تبم کی کنی روشن سیاهی شبم
ای تمام هستیم از آن تو ای که جان من فدای جان تو
ای دلم ریش از پریشان حالیت شادگردم هردم ازخوشحالیت
صبح امیدم تویی در شام تار ای دل غمدیده ام را غمگسار
دیده ام در انتظارت شد سپید باز گرد ای هاتف عمر سعید
من که تنها مانده در سوز و تبم کی کنی روشن سیاهی شبم
ای دلم ریش از پریشان حالیت شادگردم هردم ازخوشحالیت
صبح امیدم تویی در شام تار ای دل غمدیده ام را غمگسار
دیده ام در انتظارت شد سپید باز گرد ای هاتف عمر سعید
من که تنها مانده در سوز و تبم کی کنی روشن سیاهی شبم
ای تمام هستیم از آن تو ای که جان من فدای جان تو
ای دلم ریش از پریشان حالیت شادگردم هردم ازخوشحالیت
صبح امیدم تویی در شام تار ای دل غمدیده ام را غمگسار
دیده ام در انتظارت شد سپید باز گرد ای هاتف عمر سعید
من که تنها مانده در سوز و تبم کی کنی روشن سیاهی شبم
ای دلم ریش از پریشان حالیت شادگردم هردم ازخوشحالیت
صبح امیدم تویی در شام تار ای دل غمدیده ام را غمگسار
دیده ام در انتظارت شد سپید باز گرد ای هاتف عمر سعید
من که تنها مانده در سوز و تبم کی کنی روشن سیاهی شبم
اره.... من همون رهگذر خسته ام که اومدم سفره دلمو برای شما باز کنم من همون رهگذر خسته ام که روز ها به خورشید خیره میشم و شبها ستاره ها رو میشمرم
نمی دونم..... نمی دونم برای شما از غم بگم یا از محبت ا ز صفا بگم یا از تنهایی پس بهتره بگم:
سلام من رهگذر خسته ام که با کوله باری از شادی شما رو همسفر این دل تنها بکنم
دعای يک عاشق
خداوندا امشب می خوام با دلی پر درد در حالی که پشیمان از گناهان گذشته هستم و با دلی
که همینک هیچ گناهی در آن نیست و توبه کرده به درگاهت دعا کنم التماس کنم تمنا کنم .
خدایا تو این روزایی که از بهترین روزای توه و می گن دعاها مستجاب می شن بهت التماس
می کنم که به منو عشقم صبر زیادی بدی که بتونیم مشکلات رو از پیش برداریم .
ای خالق مهربان و ای تواناترین اینک این انسان خطاکار دستشو به طرف تو عاجزانه دراز کرده
و از تو می خواد عشقشو بیشتر از قبل بهش نزدیک کنی .
ای خدای یکتا می دانم که صدای این بنده بی ارزش را می شنوی تو خود می دانی که من بی عشق
تمام می شوم پس راضی مباش به نابودی من. من بی پری خود می میرم.
ایمان مرا زیاد کن و مرا در راه سختی که در پیش دارم یاری ده.
به من یاد ده تا بتوانم فردی مفید باشم آزار به کس نرسانم
هنگام مرگ سربار کسی نباشم و با دلی عاری از گناه و سبکبال بمیرم
آمین یا رباالعالمین
ای پری من تو را عاشقانه دوست می دارم. تو را که صدایت عاشقانه ترین صداست دستهایت نوازشگر روح
رنجدیده من و سخنانت مرا از خود بیخود می کند.
عاشقانه تو را می پرستم و دوست می دارم.
خداوندا امشب می خوام با دلی پر درد در حالی که پشیمان از گناهان گذشته هستم و با دلی
که همینک هیچ گناهی در آن نیست و توبه کرده به درگاهت دعا کنم التماس کنم تمنا کنم .
خدایا تو این روزایی که از بهترین روزای توه و می گن دعاها مستجاب می شن بهت التماس
می کنم که به منو عشقم صبر زیادی بدی که بتونیم مشکلات رو از پیش برداریم .
ای خالق مهربان و ای تواناترین اینک این انسان خطاکار دستشو به طرف تو عاجزانه دراز کرده
و از تو می خواد عشقشو بیشتر از قبل بهش نزدیک کنی .
ای خدای یکتا می دانم که صدای این بنده بی ارزش را می شنوی تو خود می دانی که من بی عشق
تمام می شوم پس راضی مباش به نابودی من. من بی پری خود می میرم.
ایمان مرا زیاد کن و مرا در راه سختی که در پیش دارم یاری ده.
به من یاد ده تا بتوانم فردی مفید باشم آزار به کس نرسانم
هنگام مرگ سربار کسی نباشم و با دلی عاری از گناه و سبکبال بمیرم
آمین یا رباالعالمین
ای پری من تو را عاشقانه دوست می دارم. تو را که صدایت عاشقانه ترین صداست دستهایت نوازشگر روح
رنجدیده من و سخنانت مرا از خود بیخود می کند.
عاشقانه تو را می پرستم و دوست می دارم.
دهانت را می بویم
مبادا گفته باشی : دوستت دارم
دلت را می پویم
مبادا شعله ای در ان نهان باشد
روزگار غریبی است نازنین
خدای هم بازیچه ی دست انسان است
خدای راهم در پستوی خانه نهان باید کرد
انکه بر پهلوی در می کوبد شباهنگام
برای دزدیدن نور امده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد ...
روزگار غریبی است نازنین
مبادا گفته باشی دوستت دارم
بیش از اینها اه اری ...
بیش از اینها می توان خاموش ماند..........
قدم مي زنم در کوچه هاي کودکي
مي بينمش سوار بر چرخ ، شادمان...
رکاب مي زند به سختي ، ولي همچنان مشتاق است بگذرد از کوچه ها و خيابانها
خسته و زخمي مي شود ، بي آنکه حس کند
و تنها به پرواز مي انديشد با فرفره اش آنسان که بي محابا مي دود در مسير باد .
و مي نشيند بر کشتي کاغذي اش و مي رود ...
غرق مي شود اما باز به ساحل باز مي گردد و کشتي ديگري مي سازد.
کوچه به انتها مي رسد بايد برگردم به اکنون و بيابم فرفره ام را
تا شايد به پرواز درآيد بار ديگر بال شکسته ام
بايد رکاب زد سخت ، بر چرخ زندگي ...
و سوار شد بر کشتي تقدير تا .....
شايد روزي به ساحل آرامش رسيد
درباره وبلاگ
من از چشمان خود اموختم درس محبت را که هر عضوی بدرد اید بجایش دیده می گرید
پیوندها
سوگندعشق
غروب تنهایی
اشک در زندگی
مهر با زندگی
نیلوفردریای تنها
عشق شیشه ای
بچه های پرستو
عشق زیباترین است
نغمه ها بارانی
این جا در هم ور همه
گل یخ
مبادا گفته باشی : دوستت دارم
دلت را می پویم
مبادا شعله ای در ان نهان باشد
روزگار غریبی است نازنین
خدای هم بازیچه ی دست انسان است
خدای راهم در پستوی خانه نهان باید کرد
انکه بر پهلوی در می کوبد شباهنگام
برای دزدیدن نور امده است
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد ...
روزگار غریبی است نازنین
مبادا گفته باشی دوستت دارم
بیش از اینها اه اری ...
بیش از اینها می توان خاموش ماند..........
قدم مي زنم در کوچه هاي کودکي
مي بينمش سوار بر چرخ ، شادمان...
رکاب مي زند به سختي ، ولي همچنان مشتاق است بگذرد از کوچه ها و خيابانها
خسته و زخمي مي شود ، بي آنکه حس کند
و تنها به پرواز مي انديشد با فرفره اش آنسان که بي محابا مي دود در مسير باد .
و مي نشيند بر کشتي کاغذي اش و مي رود ...
غرق مي شود اما باز به ساحل باز مي گردد و کشتي ديگري مي سازد.
کوچه به انتها مي رسد بايد برگردم به اکنون و بيابم فرفره ام را
تا شايد به پرواز درآيد بار ديگر بال شکسته ام
بايد رکاب زد سخت ، بر چرخ زندگي ...
و سوار شد بر کشتي تقدير تا .....
شايد روزي به ساحل آرامش رسيد
درباره وبلاگ
من از چشمان خود اموختم درس محبت را که هر عضوی بدرد اید بجایش دیده می گرید
پیوندها
سوگندعشق
غروب تنهایی
اشک در زندگی
مهر با زندگی
نیلوفردریای تنها
عشق شیشه ای
بچه های پرستو
عشق زیباترین است
نغمه ها بارانی
این جا در هم ور همه
گل یخ
با من از عشق بگو!
گر چه با یاد تو من نای غزل خوان دارم
بی تو اما گل من روی به پایان دارم
مثل یک آئینه آرام شکستم در خویش
خاطری تلخ از آن لحظه ی هجران دارم
زخمه یی چند بر این ساز فراموش بزن
با من از عشق بگو،گوش به فرمان دارم
گر چه رفتی و شکستی دل غمگینم را
من دلی با تو ولی بر سر پیمان دارم
فصل سردی ست ولی تا تو بیایی من هم
یک بغل شهر سپید و گل ریحان دارم
تشنه ام،تشنه ی یک قطره از آن آوازم
باز یک جرعه بخوان،بغض فراوان دارم.
روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود بوسه است...و هر انسانی برای انسانی برادری است.
روزی که دیگر درهای خانه اشان را نمی بندند...
قفل افسانه ای است و قلب برای زندگی بس است ...
هر روز اوج را در دامان خویش آتش می زنیم و به آسمان خیره می مانیم تا شاید باران ببارد...
تنها به این دلیل گریه نمی کنم که مورچه تنها در راه دانه اش غرق نشود... باور کن.
وگرنه دلم برای تو تنگ است...آن قدر که همین مورچه تنها از طاقک دلم رد نمی شود.
آن وقت آن قدر گریه می کند که در اشک هایش غرق می شوم...باور کن.
وگرنه دلم برای تو تنگ می شود !!!
این را بدان که هیچ گاه سواد خواندن التهاب چشمان مرا پیدا نکردی...
هنگامی که می گویی تو را درک می کنم و آن هنگام که از من ستایش می کنی که
شایسته آن نیستم ، به خودت اهانت می کنی که سزاوار آن نیستی.
امشب تمام حوصله ام را در یک کلام کوچک در تو خلاصه کردم ...
ای کاش می شد یک بار ، تنها همین یک بار ، تکرار می شدی ، تکرار...
و دیروز بر بوم نقاشی ام نقش جماعت را می کشیدم و امروز بر لوح دلم نقش خیالت را ...
وای بر فردا که باید نقش انتظارت را به تصویر بکشم ...
ای کاش می دانستی زندگی یعنی تو ...!!!
و اما افسوس که زبان آدمی بر کاش می چرخد...!!!
کوچه
هر کاری کردم که تورو گم کنم از خاطره هام
به در بسته خوردم و باز از تو گم شد لحظه هام
خاطره های بودنت چه جور فراموشش کنم
دلی که تو آتیش زدی چه طوری خاموشش کنم
جای نگاتو پر نکرد هیچ کسی با هر چی که بود
انگاری تو خون منی تو پوست و گوشت و تارو پود
دروغ نمیگم بعد تو خیلی ها رفتن و اومدن
اما توی نگاه من هیچ کدومش تو نشدن
فکر نکنی ازت می خوام بیای و با من بمونی
اینارو گفتم که فقط صداقتم رو بدونی
من نمیخوام که مثل تو هرزی باشم توی دمن
من عاشق عشق میمونم تو دیگه مردی واسه من
اعتبار عشق
تو این روزا ما آدما گل نمیدیم بدست هم
از یادمون داره میره دلتنگی های دم به دم
این روزا دیگه همه جا صحبت بی وفاییه
ورد زبون آدما تنهایی و جداییه
هر کی به فکر خودشه همدلی معنا نداره
حتی دیگه بی بهونه عشق میره تنهات میذاره
یکی بیاد،یکی بیاد چلچله رو صدا کنه
پنجره های بسته رو بیاد دوباره وا کنه
یکی بیاد داد بزنه که دوره دوره وفاست
دشمنی معنا نداره دنیا پر از صلح و صفاست
یکی بیاد،یکی بیاد تا آخر عاشق بمونه
دلزده و خسته نشه دل کسی رو نشکونه
من میمونم،تا که نگن عشق دیگه بی دووم شده
من میمونم،تا که نگن دوره عشق تموم شده
من میمونم،تا بدونن عاشق و با وفا کیه؟
تا که دیگه کسی نگه یک دل با صفا چیه؟
من میمونم تا که بگم دوست داشتنم حقیقته
برای اعتبار عشق همین خودش غنیمته
عمری که اجل در پی آن می تازد
هر کس غم دنیا بخورد می بازد
شاید چالاک ترین انسان نباشم
شاید زیباترین و بهترین نباشم
شاید زیرکترین و پر معناترین نباشم
اما هنری دارم
و آن هم هنر خود بودن است
و به خاطر همین خود بودن همیشه شکست خورده ام
خدایا، من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریای خود نداری:
من چون تویی دارم،
و تو چون خودی نداری.
سایبان
گر چه با یاد تو من نای غزل خوان دارم
بی تو اما گل من روی به پایان دارم
مثل یک آئینه آرام شکستم در خویش
خاطری تلخ از آن لحظه ی هجران دارم
زخمه یی چند بر این ساز فراموش بزن
با من از عشق بگو،گوش به فرمان دارم
گر چه رفتی و شکستی دل غمگینم را
من دلی با تو ولی بر سر پیمان دارم
فصل سردی ست ولی تا تو بیایی من هم
یک بغل شهر سپید و گل ریحان دارم
تشنه ام،تشنه ی یک قطره از آن آوازم
باز یک جرعه بخوان،بغض فراوان دارم.
روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود بوسه است...و هر انسانی برای انسانی برادری است.
روزی که دیگر درهای خانه اشان را نمی بندند...
قفل افسانه ای است و قلب برای زندگی بس است ...
هر روز اوج را در دامان خویش آتش می زنیم و به آسمان خیره می مانیم تا شاید باران ببارد...
تنها به این دلیل گریه نمی کنم که مورچه تنها در راه دانه اش غرق نشود... باور کن.
وگرنه دلم برای تو تنگ است...آن قدر که همین مورچه تنها از طاقک دلم رد نمی شود.
آن وقت آن قدر گریه می کند که در اشک هایش غرق می شوم...باور کن.
وگرنه دلم برای تو تنگ می شود !!!
این را بدان که هیچ گاه سواد خواندن التهاب چشمان مرا پیدا نکردی...
هنگامی که می گویی تو را درک می کنم و آن هنگام که از من ستایش می کنی که
شایسته آن نیستم ، به خودت اهانت می کنی که سزاوار آن نیستی.
امشب تمام حوصله ام را در یک کلام کوچک در تو خلاصه کردم ...
ای کاش می شد یک بار ، تنها همین یک بار ، تکرار می شدی ، تکرار...
و دیروز بر بوم نقاشی ام نقش جماعت را می کشیدم و امروز بر لوح دلم نقش خیالت را ...
وای بر فردا که باید نقش انتظارت را به تصویر بکشم ...
ای کاش می دانستی زندگی یعنی تو ...!!!
و اما افسوس که زبان آدمی بر کاش می چرخد...!!!
کوچه
هر کاری کردم که تورو گم کنم از خاطره هام
به در بسته خوردم و باز از تو گم شد لحظه هام
خاطره های بودنت چه جور فراموشش کنم
دلی که تو آتیش زدی چه طوری خاموشش کنم
جای نگاتو پر نکرد هیچ کسی با هر چی که بود
انگاری تو خون منی تو پوست و گوشت و تارو پود
دروغ نمیگم بعد تو خیلی ها رفتن و اومدن
اما توی نگاه من هیچ کدومش تو نشدن
فکر نکنی ازت می خوام بیای و با من بمونی
اینارو گفتم که فقط صداقتم رو بدونی
من نمیخوام که مثل تو هرزی باشم توی دمن
من عاشق عشق میمونم تو دیگه مردی واسه من
اعتبار عشق
تو این روزا ما آدما گل نمیدیم بدست هم
از یادمون داره میره دلتنگی های دم به دم
این روزا دیگه همه جا صحبت بی وفاییه
ورد زبون آدما تنهایی و جداییه
هر کی به فکر خودشه همدلی معنا نداره
حتی دیگه بی بهونه عشق میره تنهات میذاره
یکی بیاد،یکی بیاد چلچله رو صدا کنه
پنجره های بسته رو بیاد دوباره وا کنه
یکی بیاد داد بزنه که دوره دوره وفاست
دشمنی معنا نداره دنیا پر از صلح و صفاست
یکی بیاد،یکی بیاد تا آخر عاشق بمونه
دلزده و خسته نشه دل کسی رو نشکونه
من میمونم،تا که نگن عشق دیگه بی دووم شده
من میمونم،تا که نگن دوره عشق تموم شده
من میمونم،تا بدونن عاشق و با وفا کیه؟
تا که دیگه کسی نگه یک دل با صفا چیه؟
من میمونم تا که بگم دوست داشتنم حقیقته
برای اعتبار عشق همین خودش غنیمته
عمری که اجل در پی آن می تازد
هر کس غم دنیا بخورد می بازد
شاید چالاک ترین انسان نباشم
شاید زیباترین و بهترین نباشم
شاید زیرکترین و پر معناترین نباشم
اما هنری دارم
و آن هم هنر خود بودن است
و به خاطر همین خود بودن همیشه شکست خورده ام
خدایا، من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریای خود نداری:
من چون تویی دارم،
و تو چون خودی نداری.
سایبان
نگاه کن که غم درون ديده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سايه سياه سرگشم
اسير دست آب می شود
نگاه کن .
تو آمدی از دورها و دورها
ز ســرزمين عطرها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها , ز ابر هـا , بلورهـا
چه دور بود پيش از اين زمين ما
به اين کبود غرفه های آسمــان
کنون به گوش من دوباره ميرسد
صــدای تــو
صدای بال برفی فرشتــــگان
نگاه کن که من کجا رسيده ام
کنون که آمديم تا به اوجها
مرا بشوی با شــراب موجها
مرا بپيچ در حرير بوسه ات
مرا بخواه در شبان دير پا
مرا دگر رها مکن
مرا از اين ستاره ها جدا مکن
مرا دگر رهــا مکن
مرا دگر رهــا مکن
گره
فردا اگر از راه نمی آمد
من تا ابد کنار تو می ماندم
من تا ابدترانه عشقم را
در آفتاب عشق تو می خواندم
در پشت شيشه های اتاق تو
آنشب نگاه سرد سياهی داشت
دالان ديدگان تو در ظلمت
گويی به عمق روح تو راهی داشت
لغزنده بود در مه آيينه
تصوير ما شکسته و بی آهنگ
موی تو رنگ ساقه گندم بود
موهای من، خميده و قيری رنگ
رازی درون سينه من می سوخت
می خواستم که با تو سخن گويد
اما صدايم از گره کوته بود
در سايه ، بوته ، هيچ نمی رويد !
ديدم آنجا نگاه خسته من پر زد
آشفته گرد پيکر من چرخيد
در چارچوب قاب طلايی رنگ
چشم مسيح بر غم من خنديد
ديدم اتاق درهم و مغشوش است
در پای من ، کتاب تو افتاده
سنجاقهای گيسوی من آنجا
بر روی تختخواب تو افتاده
از خانه بلوری ماهيها
ديگر صدای آب نمی آيد
فکر چه بود گربه پير تو
کو را به ديده خواب نمی آمد
بار دگر نگاه پريشانم
برگشت لال و خسته به سوی تو
می خواستم که با تو سخن گويد
اما خموش ماند به روی تو
آنگاه ستارگان سپيد اشک
سوسو زدند در شب مژگانم
ديدم که دستهای تو چون ابری
آمد به سوی صورت حيرانم
ديدم که بال گرم نفسهايت
ساييده شده به گردن سرد من
گويی نسيم گمشده ای پيچيد
در بوته های وحشی درد من
دستی درون سينه من می ريخت
سرب سکوت و دانه خاموشی
من خسته زين کشاکش دردآلود
رفتم به سوی شهر فراموشی
بردم ز ياد انده فردا را
گفتم : "سفر" فسانه تلخی بود
ناگه به روی زندگيم گسترد
آن لحظه طلايی عطر آلود
آن شب من از لبان تو نوشيدم
آوازهای شاد طبيعت را
آن شب به کام عشق من افشاندی
ز آن بوسه قطره ابديت را
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سر ها در گريبان است
کسی سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را .
نگه جز پيش پا را ديده نتواند ؛
کهره تاريک و لغزان است .
وگر دست محبت سوی کسی ياری:
به اکراه آورد دست از بغت بيرون ؛
که سرما سخت سوزان است .
نفس کز گرمگاه سينه می آيد برون ؛ ابری شود تاريک ؛
چو ديوار ايستد در پيش چشمانت .
نفس کاين است ؛ پس ديگر چه داری چشم ـ
ز چشم ِ دوستان دور يا نزديک .
سلامت را نخواهند پاسخ گفت ./
شعر از « ماث »
زندگی
چون گل سرخی است پر از برگ و پر از عطر و پر از خار
يادمان باشد اگر گل چيديم
عطر و خار و گل و برگ همه همسايه ديوار به ديوار همند
در اين دنيا که کس کس را نپرسد من از پير مغان منت پذيرم
مرد از راه چشم و زن از راه گوش به دام ميافتد .
دوری ، عشق را شدت ميبخشد و نزديکی ،قوت .
پيری مانع از عشق نيست اما عشق تا حدودی مانع از پيريست .
هرگز ندا نستم چگونه ستايش کنم تا آنکه آموختم .
عشق ناتمام ميگويد: من تو را دوست دارم چون به تو نياز دارم .
عشق تمام ميگويد: من به تو نياز دارم چون تو را دوست دارم .
درحساب عشق يک +يک مساوی است با همه چيز و دومنهای يک برابرهيچ .
عشق چيزی جزيافتن خويش در ديگران و شادکامی در شناخت نيست .
عشق همانند پروانه ايست که اگر سفت بگيری له ميشودو اگر سست بگيری ميگريزد .
عشق چون ميوه است. ممکن است خوب به نظرآيد اما تا وقتی که نرسيده آن را گاز نزن .
عشق چون ساعت شنی است . با خالی شدن مغز، قلب پر ميشود .
عشق غلبه خيال بر خرد است .
مرد به کرات عشق ميورزد ، اما کم . ولی زن به ندرت ،اما بسيار .
مردها همواره ميخواهنداولين عشق يک زن باشند و زنها دوست دارن آخرين عشق يه مرد باشند .
تنها پاداش عشق ، تجربه عاشقی است .
با عشق وشکيبائی چيزی ناممکن نيست .
عشق، قانون نمی شناسد ودوست داشتن ، اوج احترام به مجموعه ای از قوانين عاطفی است .
عشق ، معيارها را بهم می ريزد و دوست داشتن برپايه ی معيارها بنا ميشود .
عشق ،ويران کردن خويشتن است و دوست داشتن ساختنی عظيم .
عشق فوران می کند چون آتشفشان و سرازير ميشود چون آبشاری عظيم و دوست داشتن جاری ميشود چون رودخانه ای بر بستری با شيب نرم .
عشق ناگهان وناخواسته شعله ميکشد و دوست داشتن از شناختن وخواستن سرچشمه می گيرد .
عشق دق الباب نميکند،مودب نيست ، حرف شنو نيست ، درس خوانده نيست ، درويش نيست .
سربزير نيست ،مطيع نيست ، عشق ديوار را باور نميکند، کوه را باور نميکند ، گرداب را باور نميکند، مرگ را حتی باور ندارد . /
واسه منی که دلتنگم از زندگی دلگیرم
بهتره سفر کردن وگرنه اینجا میمیرم
در گذر از هر گذری
خبر نبود از خبری
نه زنده بود زندگی
نه مرگ را بود اثری
نه ارزش گلایه ای
نه فرصتی به چاره ای
چه میتوان دوا نمود به قلب پاره پاره ای
از هیچ راه افتادم دلو به جاده ها دادم
از یاده همه رفته سردرگم و آشفته
نه در گذرگاه کسی
نه جنبش خار و خسی
نه پر زدن در قفسی
نه منتظر همنفسی
گفتم از چه میترسی
آخرش یه راهی هست
آخرش مگه رنگی
بدتر از سیاهی هست
بدتر از سیاهی هست
سهم دل ما این بود آلوده و بیهوده تا بوده همین بوده
نه روسفید پیش یار
نه سرفراز در دیار
ببین چگونه گم شد این
سواره عشق در غبار
راه افتادم و هی رفتم شاید دلم کمی واشه
به عشق ایکه یه جور امروز زود بگذره فردا شه
به امیدی که تا فردا نور امیدی پیدا شه
غمگسار
از بدانديشان نينــديشم که يار مـن توئی
فارغم از دشمنان تا دوستــدار من توئی
خاطر از دم سردی باد خزانم ايمن است
کز حديث تازه و رنگين , بـهار من توئی
از دل افسرده جز افسرده دل آگاه نيست
آن که داند وحشت شبهای تار من توئی
اختر بيــدار دانـد حـال شـب ناخفته را
با خبر از ديده شب زنده دار مــن توئی
با تولای تــــو از دشمن نينديشد رهـی
بنده من شد فلک تا غمگسار مــن توئی
ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند ، شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني بسته براي اولين بار تو را ميبوسم ، آن هنگام كه هر دو در شهوت تن غرق بوديم ديدي كه خداوند ميخنديد ، خداوند خوشحال شده بود ، خداوند خوشحال شده بود . پس بيا نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره بزنيم تا ابد . اي تنها منجي من ، مرا تنها مگذار ، اگر آسمان شوي برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري ، براي چشمان معصومت نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت گلو خواهم شد و در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي جسد ت كفن خواهم شد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار . روزي كه خداوند تو را مي آفريد از او زمان مرگت را پرسيدم ! ميداني چرا ؟ براي اينكه پيش از تو بميرم و هيچ گاه مرگت را نبينم . ميخواهم تا هميشه برايم زنده باشي تا هميشه . تو ديگر تنها نيستي ، خانه اي خواهم ساخت برايت ، از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش سقفي ، قلبم را با برق شكاف ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت آتشي مي افروزم و تا هميشه در كنارت ميسوزم تا هميشه . . . و در عوض فقط از تو ميخواهم گونه هاي خيسم را پاك كني .
مرا به آغوشت راه بده ، ميخواهم براي اولين بار ببوسمت ، بيا چشمانمان را
ببنديم ، ميخواهم وقتي لبهاي معصوممان به هم گره ميخورد و هر دو از فرط
لذت در اغوش يكد يگر نفس نفس ميزنيم ، از لذت متناهي جسممان ، وجود
نامتناهي خداوند را با چشماني بسته تصوركنيم ، چشمانت را باز كن!؟
نه!..نه..!، لبهايمان از گرمي شهوت خشك شده اما گونه هايمان از اشك
خيس ، ما ساعتهاست كه در آغوش يكد يگر ميگرييم . اي تنها هم آغوش
من ، بيا كه احساسم را برايت دست نخورده نگاه داشته ام و جسمم را به
لذت بوسه اي نفروخته ام ، بيا كه ميخواهم وقتي دستانت را به روی
احساسم ميگذاری ،از فرط لذت ، قطره هاي اشك بر گونه هايت بدرخشد ،
ميخواهم با اشكهايت بر تمام احساسم بوسه زنی ، ميخواهم اشكهايت
تمام روحم را خيس كنند ، بيا كه . . .
من و آوای گرمت را شنودن
بـدين آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
وليکن شيوه تـو , دل ربودن
گرفت از من مجال ديده بستن
همه شب بر خيالت در گشودن
قرار عمر مـــن بر کاستن بود
تو را بر لطف و زيبائی فزودن !
غـــ«م شيرينِ دوری بر من آموخت
سخن گفتن , غزل خواندن , سرودن
من و شب های غربت تا سحرگاه
چو شمعی گريه کردن , ناغنودن
چه خوش باشد غم دل با تــــــو گفتن
وزان خوشتر اميدِ با تــــــــو بودن
امشب از آسمان ديده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
در زمستان در شب کاغذ ها
پنجه هايم جرقه می کارد
شعر ديوانه ی تب آلودم
شرمگين از شيار خواهش ها
پيکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتش ها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من به پايان دگر نينديشم
که همين دوست داشتن زيباست
از سياهی چرا هراسيدن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب بجای می ماند
عطر خواب آور گل ياس است
دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم . . . تــو . . . پای تا سر تو
زندگی که هزار باره بود
بار ديگر تــو . . . بار ديگر تو
بس که لبريزم از تو ميخواهم
بروم در ميان صحراها
سر بسايم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج درياها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من به پايان دگر نينديشم
که همين دوست داشتن زيباست
لحظه ديدار نزديک است
باز من ديوانه ام مستم
باز می لرزد ، دستم
باز گويی در جهان ديگری هستم
آی نخراشيبی به غفلت گونه ام را تيغ
آی نپريشی صفای زلفکم را دست
آبرويم را نريزی دل
ای نخورده مست
لحظه ديدار نزديک است
چراغی از اشک
دمبدم نور اميدی ز نگاهـت گيـرم
مستی زندگی از چشم سياهت گيرم
هر نگاهت به تنــم آتش تب ميريزد
بوسه ای ده که بدين شعله گواهت گيرم
هر زمان می دهدم چشم تو پيغام وصال
وين پـيام از نـگه گاه به گاهت گيــرم
گل لب را به نسيم سخنی رنجه مـدار
که هزاران خبر از طرز نگاهت گيرم
می روی در شب ظلمانی ام , اما مشتاب
تا من از اشک , چراغی سر راهت گيرم
من به درماندگی صخره و سنگ , من به آوارگی ابر و نسيم , من به سرگشتگی آهوی دشت ؛
من به تنهائی خود ميمانم , من در اين شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی , گيسوان تو بيادم مي آيد . تو تماشا کن که بهاری ديگر پاورچين پاورچين از دل تاريکی می گذرد و تو در خوابی و پرستوها خوابند و تو می انديشی به بهاری ديگر و به ياری ديگر .
حيف اما من و تو دور از هم ميپوسيم . غمم از وحشت پوسيدن نيست غمم از زيستن بی تو در اين لحظه پر مهر دلهره است . ديگر از من با خاک شدن راهی نيست . از اين صحرا از اين دريا پر خواهم زد ؛ خواهم مرد . و غم تـــــو , اين غم شيرين را با خود خواهم برد ./
من به غير از تــــو نخواهم ، چه بدانی ، چه ندانی
از درت روی نتــــــــابم ، چه بخوانی ، چه برانی
دل من ميل تـــــــو دارد ، چه بجوئی چه نجوئی
ديده ام جـای تــــو باشد ، چه بـمانی ، چه نـمانی
مـن کـه بيمار تـــــو هستم ، چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه تـــــــو سپارم ، چه بدانی ، چه ندانی
ميتوانی به همه عـمر ، دلم را بفريبی
ور بکوشی ز دل من بگريزی ، نتوانی
دل من سوی تــــــو آيد ، بزنی يا بپذيری
بوســــه ات جان بفزايـد ، بدهی يـا بستانی
جانی از بهر تـو دارم ، چه بخواهی چه نخواهی
شعرم آهنگ تــو دارد ، چه بخوانی چه نخوانی
من تموم قصه هام قصه توست
من تموم قصه هام قصه تــــــوست
اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست
يه دفعه مثل يه گل رفتی تو دست خزون
سيل بارون و تگرگ ميـومد از آسـمون
بردمت تــو گلخونه که نريزه روی سرت
تا يه وقت خيس نشه بشکنه بال و پرت
نشکنی زير تگرگ , نريزه از تو يه برگ
من تموم قصه هام قصه تــــــوست
اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست
يه دفعه مثل يه شمع داشتی خاموش ميشدی
اگه پروانه نبود تــــو فراموش ميشدی
آره پـروانـه شـدم کـه پرام سوخته شده
که آتيش دل تــو به دلــم دوخته شده
که بسوزه پر و بالم که راحت بشه خيالم
دارم از تو مينويسم تو که غم داره نگاهت
اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برايت
انقده ميگم تا خسته شم , با عشق تو شکسته شم
من تموم قصه هام قصه تــوست
اگه غمگينه , اون از غصه تـــــوست
يک دفعه مثله يه آهو توی صحراها دميدی
بسکی چشم تو قشنگ بود , گله گرگ نديدی
دل نبود توی دلم تو رو گرگا نبينن
اونا با دندون تيز به کمينت نشينن
الهی من فدای تـــــــو . چه کار کنم برای تو
اگه تو اين بيابونا خاری بره به پای تـــــو
يه دفعه مثله يک پرنده قفس عشقو شکستی
پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی
دل نبود توی دلم , گم نشی تو کوچه باغا
غروبا که تاريکه نريزن سرت کلاغا
نخوره سنگی به بالت , پرت نشه فکر و خيالت
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگينه , اون از غصه توست
منتظر باش اما معطل نشو ،
تحمل کن اما توقف نکن ،
قطعه باش اما لج باز نباش ،
بگو آری اما نگو حتماً ،
بگو نه اما نگو ابدأ .
شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "
استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."
استاد گفت: " عشق يعنی همين! "
شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "
استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "
شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم."
استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!!
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سايه سياه سرگشم
اسير دست آب می شود
نگاه کن .
تو آمدی از دورها و دورها
ز ســرزمين عطرها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها , ز ابر هـا , بلورهـا
چه دور بود پيش از اين زمين ما
به اين کبود غرفه های آسمــان
کنون به گوش من دوباره ميرسد
صــدای تــو
صدای بال برفی فرشتــــگان
نگاه کن که من کجا رسيده ام
کنون که آمديم تا به اوجها
مرا بشوی با شــراب موجها
مرا بپيچ در حرير بوسه ات
مرا بخواه در شبان دير پا
مرا دگر رها مکن
مرا از اين ستاره ها جدا مکن
مرا دگر رهــا مکن
مرا دگر رهــا مکن
گره
فردا اگر از راه نمی آمد
من تا ابد کنار تو می ماندم
من تا ابدترانه عشقم را
در آفتاب عشق تو می خواندم
در پشت شيشه های اتاق تو
آنشب نگاه سرد سياهی داشت
دالان ديدگان تو در ظلمت
گويی به عمق روح تو راهی داشت
لغزنده بود در مه آيينه
تصوير ما شکسته و بی آهنگ
موی تو رنگ ساقه گندم بود
موهای من، خميده و قيری رنگ
رازی درون سينه من می سوخت
می خواستم که با تو سخن گويد
اما صدايم از گره کوته بود
در سايه ، بوته ، هيچ نمی رويد !
ديدم آنجا نگاه خسته من پر زد
آشفته گرد پيکر من چرخيد
در چارچوب قاب طلايی رنگ
چشم مسيح بر غم من خنديد
ديدم اتاق درهم و مغشوش است
در پای من ، کتاب تو افتاده
سنجاقهای گيسوی من آنجا
بر روی تختخواب تو افتاده
از خانه بلوری ماهيها
ديگر صدای آب نمی آيد
فکر چه بود گربه پير تو
کو را به ديده خواب نمی آمد
بار دگر نگاه پريشانم
برگشت لال و خسته به سوی تو
می خواستم که با تو سخن گويد
اما خموش ماند به روی تو
آنگاه ستارگان سپيد اشک
سوسو زدند در شب مژگانم
ديدم که دستهای تو چون ابری
آمد به سوی صورت حيرانم
ديدم که بال گرم نفسهايت
ساييده شده به گردن سرد من
گويی نسيم گمشده ای پيچيد
در بوته های وحشی درد من
دستی درون سينه من می ريخت
سرب سکوت و دانه خاموشی
من خسته زين کشاکش دردآلود
رفتم به سوی شهر فراموشی
بردم ز ياد انده فردا را
گفتم : "سفر" فسانه تلخی بود
ناگه به روی زندگيم گسترد
آن لحظه طلايی عطر آلود
آن شب من از لبان تو نوشيدم
آوازهای شاد طبيعت را
آن شب به کام عشق من افشاندی
ز آن بوسه قطره ابديت را
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سر ها در گريبان است
کسی سر بر نيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را .
نگه جز پيش پا را ديده نتواند ؛
کهره تاريک و لغزان است .
وگر دست محبت سوی کسی ياری:
به اکراه آورد دست از بغت بيرون ؛
که سرما سخت سوزان است .
نفس کز گرمگاه سينه می آيد برون ؛ ابری شود تاريک ؛
چو ديوار ايستد در پيش چشمانت .
نفس کاين است ؛ پس ديگر چه داری چشم ـ
ز چشم ِ دوستان دور يا نزديک .
سلامت را نخواهند پاسخ گفت ./
شعر از « ماث »
زندگی
چون گل سرخی است پر از برگ و پر از عطر و پر از خار
يادمان باشد اگر گل چيديم
عطر و خار و گل و برگ همه همسايه ديوار به ديوار همند
در اين دنيا که کس کس را نپرسد من از پير مغان منت پذيرم
مرد از راه چشم و زن از راه گوش به دام ميافتد .
دوری ، عشق را شدت ميبخشد و نزديکی ،قوت .
پيری مانع از عشق نيست اما عشق تا حدودی مانع از پيريست .
هرگز ندا نستم چگونه ستايش کنم تا آنکه آموختم .
عشق ناتمام ميگويد: من تو را دوست دارم چون به تو نياز دارم .
عشق تمام ميگويد: من به تو نياز دارم چون تو را دوست دارم .
درحساب عشق يک +يک مساوی است با همه چيز و دومنهای يک برابرهيچ .
عشق چيزی جزيافتن خويش در ديگران و شادکامی در شناخت نيست .
عشق همانند پروانه ايست که اگر سفت بگيری له ميشودو اگر سست بگيری ميگريزد .
عشق چون ميوه است. ممکن است خوب به نظرآيد اما تا وقتی که نرسيده آن را گاز نزن .
عشق چون ساعت شنی است . با خالی شدن مغز، قلب پر ميشود .
عشق غلبه خيال بر خرد است .
مرد به کرات عشق ميورزد ، اما کم . ولی زن به ندرت ،اما بسيار .
مردها همواره ميخواهنداولين عشق يک زن باشند و زنها دوست دارن آخرين عشق يه مرد باشند .
تنها پاداش عشق ، تجربه عاشقی است .
با عشق وشکيبائی چيزی ناممکن نيست .
عشق، قانون نمی شناسد ودوست داشتن ، اوج احترام به مجموعه ای از قوانين عاطفی است .
عشق ، معيارها را بهم می ريزد و دوست داشتن برپايه ی معيارها بنا ميشود .
عشق ،ويران کردن خويشتن است و دوست داشتن ساختنی عظيم .
عشق فوران می کند چون آتشفشان و سرازير ميشود چون آبشاری عظيم و دوست داشتن جاری ميشود چون رودخانه ای بر بستری با شيب نرم .
عشق ناگهان وناخواسته شعله ميکشد و دوست داشتن از شناختن وخواستن سرچشمه می گيرد .
عشق دق الباب نميکند،مودب نيست ، حرف شنو نيست ، درس خوانده نيست ، درويش نيست .
سربزير نيست ،مطيع نيست ، عشق ديوار را باور نميکند، کوه را باور نميکند ، گرداب را باور نميکند، مرگ را حتی باور ندارد . /
واسه منی که دلتنگم از زندگی دلگیرم
بهتره سفر کردن وگرنه اینجا میمیرم
در گذر از هر گذری
خبر نبود از خبری
نه زنده بود زندگی
نه مرگ را بود اثری
نه ارزش گلایه ای
نه فرصتی به چاره ای
چه میتوان دوا نمود به قلب پاره پاره ای
از هیچ راه افتادم دلو به جاده ها دادم
از یاده همه رفته سردرگم و آشفته
نه در گذرگاه کسی
نه جنبش خار و خسی
نه پر زدن در قفسی
نه منتظر همنفسی
گفتم از چه میترسی
آخرش یه راهی هست
آخرش مگه رنگی
بدتر از سیاهی هست
بدتر از سیاهی هست
سهم دل ما این بود آلوده و بیهوده تا بوده همین بوده
نه روسفید پیش یار
نه سرفراز در دیار
ببین چگونه گم شد این
سواره عشق در غبار
راه افتادم و هی رفتم شاید دلم کمی واشه
به عشق ایکه یه جور امروز زود بگذره فردا شه
به امیدی که تا فردا نور امیدی پیدا شه
غمگسار
از بدانديشان نينــديشم که يار مـن توئی
فارغم از دشمنان تا دوستــدار من توئی
خاطر از دم سردی باد خزانم ايمن است
کز حديث تازه و رنگين , بـهار من توئی
از دل افسرده جز افسرده دل آگاه نيست
آن که داند وحشت شبهای تار من توئی
اختر بيــدار دانـد حـال شـب ناخفته را
با خبر از ديده شب زنده دار مــن توئی
با تولای تــــو از دشمن نينديشد رهـی
بنده من شد فلک تا غمگسار مــن توئی
ببين كه چگونه لبهاي ساكتم در شهوت بوسيدن لبهاي معصوم تو سكوت كرده اند ، شاخه گل سرخي به روي چشمانت ميگذارم و با چشماني بسته براي اولين بار تو را ميبوسم ، آن هنگام كه هر دو در شهوت تن غرق بوديم ديدي كه خداوند ميخنديد ، خداوند خوشحال شده بود ، خداوند خوشحال شده بود . پس بيا نترسيم و تا ابد لبهايمان را به هم گره بزنيم تا ابد . اي تنها منجي من ، مرا تنها مگذار ، اگر آسمان شوي برايت زمين خواهم شد تا به رويم بباري ، براي چشمان معصومت نگاه خواهم شد و براي گوشهايت صدا ، براي نفسهايت گلو خواهم شد و در رگهايت از خون خود خواهم دميد ، و پس از مرگت نيز براي جسد ت كفن خواهم شد ، مرا تنها مگذار ، مرا تنها مگذار . روزي كه خداوند تو را مي آفريد از او زمان مرگت را پرسيدم ! ميداني چرا ؟ براي اينكه پيش از تو بميرم و هيچ گاه مرگت را نبينم . ميخواهم تا هميشه برايم زنده باشي تا هميشه . تو ديگر تنها نيستي ، خانه اي خواهم ساخت برايت ، از استخوانهايم برايش ستون و از پوستم برايش سقفي ، قلبم را با برق شكاف ميان سينه هايت ميشكافم واز گرمي خون رگهايم براي شبهاي تاريك تنهاييت آتشي مي افروزم و تا هميشه در كنارت ميسوزم تا هميشه . . . و در عوض فقط از تو ميخواهم گونه هاي خيسم را پاك كني .
مرا به آغوشت راه بده ، ميخواهم براي اولين بار ببوسمت ، بيا چشمانمان را
ببنديم ، ميخواهم وقتي لبهاي معصوممان به هم گره ميخورد و هر دو از فرط
لذت در اغوش يكد يگر نفس نفس ميزنيم ، از لذت متناهي جسممان ، وجود
نامتناهي خداوند را با چشماني بسته تصوركنيم ، چشمانت را باز كن!؟
نه!..نه..!، لبهايمان از گرمي شهوت خشك شده اما گونه هايمان از اشك
خيس ، ما ساعتهاست كه در آغوش يكد يگر ميگرييم . اي تنها هم آغوش
من ، بيا كه احساسم را برايت دست نخورده نگاه داشته ام و جسمم را به
لذت بوسه اي نفروخته ام ، بيا كه ميخواهم وقتي دستانت را به روی
احساسم ميگذاری ،از فرط لذت ، قطره هاي اشك بر گونه هايت بدرخشد ،
ميخواهم با اشكهايت بر تمام احساسم بوسه زنی ، ميخواهم اشكهايت
تمام روحم را خيس كنند ، بيا كه . . .
من و آوای گرمت را شنودن
بـدين آوا غم دل را زدودن
از اول کار من دلدادگی بود
وليکن شيوه تـو , دل ربودن
گرفت از من مجال ديده بستن
همه شب بر خيالت در گشودن
قرار عمر مـــن بر کاستن بود
تو را بر لطف و زيبائی فزودن !
غـــ«م شيرينِ دوری بر من آموخت
سخن گفتن , غزل خواندن , سرودن
من و شب های غربت تا سحرگاه
چو شمعی گريه کردن , ناغنودن
چه خوش باشد غم دل با تــــــو گفتن
وزان خوشتر اميدِ با تــــــــو بودن
امشب از آسمان ديده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
در زمستان در شب کاغذ ها
پنجه هايم جرقه می کارد
شعر ديوانه ی تب آلودم
شرمگين از شيار خواهش ها
پيکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتش ها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من به پايان دگر نينديشم
که همين دوست داشتن زيباست
از سياهی چرا هراسيدن
شب پر از قطره های الماس است
آنچه از شب بجای می ماند
عطر خواب آور گل ياس است
دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم . . . تــو . . . پای تا سر تو
زندگی که هزار باره بود
بار ديگر تــو . . . بار ديگر تو
بس که لبريزم از تو ميخواهم
بروم در ميان صحراها
سر بسايم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج درياها
آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پايان راه نا پيداست
من به پايان دگر نينديشم
که همين دوست داشتن زيباست
لحظه ديدار نزديک است
باز من ديوانه ام مستم
باز می لرزد ، دستم
باز گويی در جهان ديگری هستم
آی نخراشيبی به غفلت گونه ام را تيغ
آی نپريشی صفای زلفکم را دست
آبرويم را نريزی دل
ای نخورده مست
لحظه ديدار نزديک است
چراغی از اشک
دمبدم نور اميدی ز نگاهـت گيـرم
مستی زندگی از چشم سياهت گيرم
هر نگاهت به تنــم آتش تب ميريزد
بوسه ای ده که بدين شعله گواهت گيرم
هر زمان می دهدم چشم تو پيغام وصال
وين پـيام از نـگه گاه به گاهت گيــرم
گل لب را به نسيم سخنی رنجه مـدار
که هزاران خبر از طرز نگاهت گيرم
می روی در شب ظلمانی ام , اما مشتاب
تا من از اشک , چراغی سر راهت گيرم
من به درماندگی صخره و سنگ , من به آوارگی ابر و نسيم , من به سرگشتگی آهوی دشت ؛
من به تنهائی خود ميمانم , من در اين شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی , گيسوان تو بيادم مي آيد . تو تماشا کن که بهاری ديگر پاورچين پاورچين از دل تاريکی می گذرد و تو در خوابی و پرستوها خوابند و تو می انديشی به بهاری ديگر و به ياری ديگر .
حيف اما من و تو دور از هم ميپوسيم . غمم از وحشت پوسيدن نيست غمم از زيستن بی تو در اين لحظه پر مهر دلهره است . ديگر از من با خاک شدن راهی نيست . از اين صحرا از اين دريا پر خواهم زد ؛ خواهم مرد . و غم تـــــو , اين غم شيرين را با خود خواهم برد ./
من به غير از تــــو نخواهم ، چه بدانی ، چه ندانی
از درت روی نتــــــــابم ، چه بخوانی ، چه برانی
دل من ميل تـــــــو دارد ، چه بجوئی چه نجوئی
ديده ام جـای تــــو باشد ، چه بـمانی ، چه نـمانی
مـن کـه بيمار تـــــو هستم ، چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه تـــــــو سپارم ، چه بدانی ، چه ندانی
ميتوانی به همه عـمر ، دلم را بفريبی
ور بکوشی ز دل من بگريزی ، نتوانی
دل من سوی تــــــو آيد ، بزنی يا بپذيری
بوســــه ات جان بفزايـد ، بدهی يـا بستانی
جانی از بهر تـو دارم ، چه بخواهی چه نخواهی
شعرم آهنگ تــو دارد ، چه بخوانی چه نخوانی
من تموم قصه هام قصه توست
من تموم قصه هام قصه تــــــوست
اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست
يه دفعه مثل يه گل رفتی تو دست خزون
سيل بارون و تگرگ ميـومد از آسـمون
بردمت تــو گلخونه که نريزه روی سرت
تا يه وقت خيس نشه بشکنه بال و پرت
نشکنی زير تگرگ , نريزه از تو يه برگ
من تموم قصه هام قصه تــــــوست
اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست
يه دفعه مثل يه شمع داشتی خاموش ميشدی
اگه پروانه نبود تــــو فراموش ميشدی
آره پـروانـه شـدم کـه پرام سوخته شده
که آتيش دل تــو به دلــم دوخته شده
که بسوزه پر و بالم که راحت بشه خيالم
دارم از تو مينويسم تو که غم داره نگاهت
اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برايت
انقده ميگم تا خسته شم , با عشق تو شکسته شم
من تموم قصه هام قصه تــوست
اگه غمگينه , اون از غصه تـــــوست
يک دفعه مثله يه آهو توی صحراها دميدی
بسکی چشم تو قشنگ بود , گله گرگ نديدی
دل نبود توی دلم تو رو گرگا نبينن
اونا با دندون تيز به کمينت نشينن
الهی من فدای تـــــــو . چه کار کنم برای تو
اگه تو اين بيابونا خاری بره به پای تـــــو
يه دفعه مثله يک پرنده قفس عشقو شکستی
پر زدی تو آسمونا رفتی اون دورا نشستی
دل نبود توی دلم , گم نشی تو کوچه باغا
غروبا که تاريکه نريزن سرت کلاغا
نخوره سنگی به بالت , پرت نشه فکر و خيالت
من تموم قصه هام قصه توست
اگه غمگينه , اون از غصه توست
منتظر باش اما معطل نشو ،
تحمل کن اما توقف نکن ،
قطعه باش اما لج باز نباش ،
بگو آری اما نگو حتماً ،
بگو نه اما نگو ابدأ .
شاگردی از استادش پرسيد:" عشق چست؟ "
استاد در جواب گفت: " به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچينی! "
شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسيد: "چه آوردی؟ "
و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."
استاد گفت: " عشق يعنی همين! "
شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "
استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "
شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم. ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم."
استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!!
